Argelès-Gazost 2008 : Dagboek van Farou.

 

Dit jaar had het feest van de Pyreneese rassen plaats op 20 en 21 september 2008. Traditiegetrouw stelden meerdere leden van de B.T.S.C. hun honden voor op deze tentoonstelling. Het was eveneens een gelegenheid om enkele dagen vakantie door te brengen in deze prachtige streek.

Zoals bij vorige jaren namen wij onze intrek in het hotel LE¨PICORS te Aucun, waar wij hartelijk werden ontvangen door de eigenaars Nathalie en Régis.

 

Hier volgen enkele reisherinneringen , opgetekend door Farou.

 

Zaterdag 13 september:

 

Oh! De wekker loopt af… Dat geluid heb ik al een tijdje niet meer gehoord. Wat gebeurt er? De valiezen zijn reeds gepakt! Zou de vakantie al ten einde zijn? Moet ik reeds afscheid nemen van mijn vriendje Ulysse, de ondeugende poedel, waarmee ik zoveel plezier beleefde op het strand aan de Middellandse zee… Mijn baasjes zien mijn beteuterde blik en ze vertellen mij, dat slechts een gedeelte van ons verlof voorbij is. Wij gaan verder reizen en deze avond zal ik mijn vriendjes van de hondenclub terug zien. Met hen kan ik mooie wandelingen maken in de Pyreneeën. Prachtig… dus op weg!

Na enkele uren rijden stel ik vast dat het landschap groener en groener wordt en wanneer wij onderweg stoppen op een parking om mij even uit te laten, merk ik dat de temperatuur ook al enkele graden kouder is. Bovendien valt er een fikse regenbui. Hopelijk is deze regen van voorbijgaande aard!

Eindelijk komen wij toe op onze bestemming, het hotel LE PICORS. Tintin, Foli en Nem zijn er reeds, te samen met hun baasjes Veerle en Eddy, mijn “eerste ouders”. Ik ben gelukkig hen weer te zien, want er valt heel wat te vertellen. Wij worden op een hartelijke wijze verwelkomd door de eigenaars van het hotel en de bagage wordt naar onze hotelkamer gebracht. Daarna nemen wij plaats in de bar en het wordt nog een gezellige avond. Het streekgerecht “garbure” smaakt overheerlijk!

 

Zondag 14 september:

 

Na een goede nachtrust en een stevig ontbijt observeren wij de weersomstandigheden, vooraleer een planning te maken. Immers, het weer speelt een belangrijke rol, wanneer men in de bergen wil gaan wandelen.

OK, op de bergtoppen is een beetje sneeuw gevallen en in de vallei hangt er een dikke mist, maar dat kan ons niet deren. Eddy is een onderlegde reisgids want zijn jeugdjaren bij de scouts, komen nu goed van pas.

Na een oponthoud aan een warenhuis voor de aankoop van de benodigdheden voor onze picknick, rijden wij naar de Barrège des Gloriëttes (1622m), gelegen aan het begin van de Cirque de Troumouse. Wij wandelen eerst een eind naast een meer en dan volgen wij een klein pad, ten volle genietend van de prachtige vergezichten.

Wij worden nieuwsgierig gemaakt door een gefluit, alsof iemand onze aandacht wil trekken. Het blijken marmotten te zijn die verstoppertje willen spelen! Zodra wij er eentje opmerken, verdwijnt het, en wat verder komt er een ander piepen…

Na een uurtje wandelen, bereiken wij de ingang van het natuurreservaat (réserve naturelle). Hier zijn geen honden toegelaten, zelfs niet aan de lijband!

Wij zoeken een mooi plekje uit om de picknicken en genieten van de verschillende soorten regionale kazen en worsten, samen met een lekker glaasje Madiran (voor onze baasjes)de wijn uit de Pyreneeën bij uitstek.           

Na een korte rustpauze, bij zonnig weer, keren wij terug naar onze vertrekplaats. Onderweg wordt er regelmatig halt gehouden voor het nemen van foto’s. Wij keren vermoeid, maar tevreden, terug naar ons hotel, waar ondertussen onze leden Pierre en Monique zijn

toegekomen met hun herdertje Galil.   

 

Maandag 15 september:

 

Prachtig weer, dus op weg naar het meer van Estaing, nabij Azun.

Dit mooie meer, ligt in herderlijk gebied. Dit wil zeggen dat de koeien, paarden en schapen er vrij rondlopen in de natuur. Wij kunnen er rustig wandelen langs de oevers en het is ook een paradijs voor de vissers, want het meer is visrijk met forellen, snoeken en grondels!

Zeker ogenblik volgen wij een lichthellend pad om enkele kleine watervallen te bereiken. Ook hier begint de “réserve naturelle”, dus weeral niet toegelaten voor honden!!! Wij kunnen wel meerdere roofvogels bewonderen, die hetzij in glijvlucht boven onze hoofden vliegen, hetzij ergens op een rotsblok uitrusten.  

Enkele paarden en een groep koeien komen ons voorbij gewandeld…

Omstreeks 13uur is het tijd om de inwendige mens te versterken. De baasjes hebben een mooi, zonnig plekje gevonden naast een bergriviertje, terwijl wij onder een boom rustig konden uitrusten.

Veerle maakt van de gelegenheid  ook gebruik om ons te toiletteren. We moeten toch mooi zijn voor volgend weekend.

Wanneer wij in de late namiddag terug aankomen in het hotel, dan zitten Dora, Stan, Laurance en Marie-Paule ons op te wachten. Mijn vriendjes Obi, Eracles en Zeta zijn er eveneens bij. Tezamen op het terras genieten de baasjes van een lekker aperitiefje.

 

Dinsdag 16 september:

 

Onze groep wordt steeds groter : 8 honden en 10 volwassenen… In tegenstelling met het boek van Agatha Christie “Tien kleine negertjes”, zal onze groep dagelijks wat groter worden!

Om aan de wensen van iedereen te voldoen, wordt er bij het ontbijt overlegt, welke activiteiten in de loop van de dag zullen aan bod komen. Immers, de sportieve capaciteiten van iedereen verschillen bij geplande excursies.

Maar, vermits het vandaag marktdag is in Argelès, bestaat er geen probleem. De dames willen langs de marktkramen slenteren (en kopen…), terwijl de mannen meer interesse vertonen voor de terrasjes. Dus, iedereen zijn geding…

Er is een afspraak gemaakt om elkaar terug te zien om 12uur. Iedereen heeft lokale producten gekocht (kaas, worst, wijn, brood) en dan rijden wij naar de top van de Col de Couraduque (1367m), gelegen achter het hotel.

Een picknickplaats wordt uitgekozen en stoelen, dekens en de wijnbar worden her en der geplaatst. Stan ontfermt zich over het kratje wijn en zorgt er voor dat iedereen tijdig wordt bediend.

Na een korte rustpauze, maken wij nog een wandeling van enkele kilometers door de bossen langs een langlaufpiste.

 

Wij komen regelmatig mensen tegen, die met een mand in de hand bospaddestoelen zoeken.

Spijtig genoeg is onze kennis over deze delicatesse nihil, dus blijven wij van de paddestoelen maar af.

Terug in het hotel, duiken meerdere van onze groep in het zwembad, terwijl anderen op het terras iets drinken en de foto’s bekijken, die de voorbije dagen werden genomen.

 

Woensdag 17 september:

 

Vandaag gaan sommigen naar de Cirque de Gavarnie, terwijl de anderen naar het meer van Estom gaan, gelegen boven de stad Cauterets.

Vertrekkend van op de parking “de la Fruitière” (1371m), bereikt men dit meer langs een smal rotsachtig pad. Het is een zeer mooie wandberg, maar voor sommigen ietwat te zwaar. Zij maken dan ook halfweg rechtsomkeer, nietwaar Olga?

Maar diegenen, die volhouden worden beloond voor hun inspanningen. Het meer van Estom (1804m) wordt gedomineerd door de Pic d’Estom Soubiran (2829m) en de Pic de Labas (2946m).

In dit mooie kader wordt een rustpauze ingelast, om daarna terug te keren naar Aucun: want vandaag komen Christel, Roland, Liz en Chris toe met hun hondjes Toya, Winnie, Meg en Ria.

Blij hen weer te zien, neemt de ganse groep plaats op het terras voor een uitgebreide  “aperitief tijd”   en het wordt nog een gezellige avond.

 

Donderdag 18 september:

 

Sommige tradities moeten geëerbiedigd worden, zoals onze jaarlijkse uitstap naar de vallei van de Lesponne.

Er wordt afspraak gemaakt om 12uur op de parking van de “Auberge Miniquette” gelegen in het gehucht Lesponne.

Sommigen rijden er naartoe langs Lourdes en Bagnère de Bigorre, terwijl anderen de Col du Tourmalet (2115m) nemen.

Stipt om 12uur, wanneer het kerkklokje het juiste uur aangeeft, genieten wij op de parking van een glaasje likeur, gemaakt van sleedoorn, die hier in deze vallei overvloedig aanwezig is. Stan heeft die likeur thuis gemaakt met de sleedoorn, die hij hier vorig jaar heeft geplukt.

En de honden… wij moeten ons tevreden stellen met fris water!

Dan komen Ann en Lieven toe, met Falco, Saphir en Grimaldi, na een lange reis vanuit België.

Terwijl wij, hondjes, uitrusten in de autokoffer bij miezerig weer, genieten onze baasjes in het restaurant van een gastronomische maaltijd: garbure, konfijt van eend, spiermaag, rundslapjes met boschampignons enz… .

En ongelooflijk (bewijs op bijgaande foto) Stan en Roland dronken water tussen twee gerechten. Waarschijnlijk om de goede smaak niet te mengen.

Na de maaltijd rijden wij in de vallei verder tot het gehucht Chirolet, waar wij een wandeling maken langs de oevers van het bergriviertje, de Lesponne. Sommigen van ons beginnen aan de pluk van sleedoorn, om thuis lekkere likeur te maken.

Op de terugweg brengen wij ook een bezoek aan het dorpje Campan, waar levensgrote poppen overal in de straatjes aan de gevels hangen. Een bezoek aan dit dorpje is zeker de moeite waard!

Om 18uur zijn wij bij Laurence en Marie-Paule uitgenodigd voor een aperitief in hun chalet, dat zij huren van het hotel. Ondertussen zijn ook Françoise en Steve (de Zwitser) toegekomen: de groep is nu praktisch volledig. Alleen John en Vicky zijn nog niet aangekomen in het hotel.

Wij werden vergast op champagne en allerlei andere dranken. Er was ook een grote keuze aan snacks. Dat deed ons bijna het avondeten in het hotel vergeten!

 

Vrijdag 19 september:

 

Het is de laatste “vrije dag” voor het weekend van de tentoonstelling.

Sommigen bezoeken de dorpjes in de buurt van het hotel. Anderen hebben gepland om een bezoek te brengen aan enkele fokkers van Pyreneese herdertjes.

Het grootste gedeelte van de groep begeeft zich echter naar Gavarnie.

Ook daar is er keuze genoeg om enkele uurtjes door te brengen : shopping, kleine wandeling ofwel de beklimming maken naar de Cirque de Gavarnie.

Deze bezienswaardigheid is één van de belangrijkste trefpunten in de Pyreneeën. Ze heeft een diameter van 6 km en werd in 1997 door de Unesco als wereldwonder geklasseerd.

Het toerisme viert hier hoogtij en trekt dagelijks duizenden toeristen.

Eens boven was Michel nog niet vermoeid en hij vatte de terugweg aan langs een smal, heel moeilijk begaanbaar pad, waar alleen de moedigste aan beginnen .

Terug in het dorp komen Ann en Lieven, Vicky en John de groep vervoegen en om 13uur nemen we allen plaats op het terras van een klein restaurantje bij de ingang van het dorp.

Daarna worden er nog wat souvenirs gekocht, vooraleer terug te keren naar de Picors.

’s Avonds worden de foto’s bekeken van de voorbije uren en dan gaat iedereen naar zijn kamer, want de volgende dag beginnen de festiviteiten van de Franse club.

 

Zaterdag 20 september:

 

 Het feest kan beginnen!!! ’s Morgens begeven wij ons naar het prachtige park van Argelès-Gazost. In de omgeving van het casino zullen de gedragstesten plaats vinden, eveneens de testen op het instinct voor het hoeden van schapen. Aan de demonstraties van agility mag iedereen deelnemen, dus Roland en Liz zijn in hun nopjes. De hondjes van onze groep behalen zeer goede resultaten tijdens deze testen tot tevredenheid van hun baasjes.

 

Een gedeelte van onze groep rijdt ’s namiddags naar Arrens, een dorpje gelegen enkele kilometers voorbij ons hotel, waar het “Fête des Côtelettes” plaats heeft. Dis is een jaarlijkse gebeurtenis, wanneer de schapen teruggebracht zijn uit de bergen, waar ze maandenlang verbleven. In grote tenten kan er smakelijk gegeten worden tussen de plaatselijke bevolking o.a. witte bonen in tomatensaus met gegrilde lamskoteletten à volonté.  Er is ook een plaatselijke regionale markt en er worden schapen verkocht van alle mogelijke rassen, die in de Pyreneeën worden aangetroffen. Spontaan beginnen mannen  “aan de toog” volksliederen te zingen in hun dialect. Zeer mooi!

 

De rest van de groep gaat slenteren in het centrum van Argelès of ergens picknicken.

’s Namiddags zijn wij uitgenodigd bij Ann en Lieven in hun landhuisje voor een natje en een droogje. Het wordt een gezellige boel, allen tezamen onder een groot zonnescherm. Allerhande snacks en dranken zijn overvloedig aanwezig.

 

Rond 18uur keren wij terug naar Argelès voor de optocht van het park naar het centrum van de stad. In afwachting van het vertrek is er een optreden van de folkloristische dansgroep “Que Van Dansa”.

Na de optocht en de speech van de burgemeester en de voorzitter van de RACP wordt iedereen uitgenodigd voor een glaasje van de vriendschap.

 

Wij keren opgetogen terug naar het hotel, maar daar wacht ons een nieuwe verrassing. Régis, de hotelbaas, heeft enkele flessen uitstekende wijn, uit zijn persoonlijke wijnkelder gehaald om  op de goede verstandhouding te klinken.

Onze Engelse vrienden, John en Sue, juist aangekomen zijn natuurlijk in de wolken met dergelijke ontvangst.

En om het feest volledig te maken, worden wij opnieuw vergast op een lekkere garbure. Deze soep is een traditioneel gerecht uit Gascogne. De soep is samengesteld uit kool, aangevuld met groenten, die kunnen verschillen naargelang het seizoen, uien, witte bonen uit Tarbes, wortelen, rapen … Als vlees vindt men in deze soep gezouten ganzenvlees, ham, spek, eendenbouten. En of er gesmuld word!!!

Na de maaltijd biedt Régis ons nog een afzakkertje aan en in de bar worden wij opnieuw verwend met warme pannenkoekjes.

Welke avond!!! Goed gegeten en gedronken en dan begeeft iedereen zich naar zijn kamer, want de volgende dag moeten de hondjes voorgesteld worden.    

 

Zondag 21 september 2008:

 

Sommigen van onze groep begeven zich zeer vroeg naar het park, waar de tentoonstelling plaats vindt. Immers, wij trachten elk jaar onze zelfde plaats in het park te behouden. Deze plek is ideaal gelegen tussen de verschillende ringen en enkele eeuwenoude bomen die bescherming bieden tegen de zon en zo nodig, ook tegen de regen.

Vanuit deze basisplaats kunnen wij de keuringen van de honden volgen en blijven wij op de hoogte van de resultaten behaald door onze groep, samengesteld uit Belgen, Engelsen en zelfs een Zwitser.

Stan bekleedt de functie van kampleider. Hij bedient de wijnbar en verwelkomt de gasten met  een drankje en een hapje, wanneer zij ons bezoeken. Bovendien houdt hij een oogje in het zeil, terwijl de anderen rond de ringen staan.

Als afwisseling kan men er de plaatselijke markt bezoeken met standen van oude ambachten, regionale producten, schilders, oude volksspelen enz…

De meeste eigenaars van de hondjes uit onze groep zijn tevreden met de behaalde resultaten en men kan hun tevredenheid aflezen op hun gezicht.

 

In de namiddag heeft d erering plaats. Wanneer de aanwezige landen worden voorgesteld, is “la Belgique” heel goed vertegenwoordigt!!! Met onze helgele fluorshirts, Belgische vlag op kop, defileren wij fier door de ring. De speaker van dienst zegt dan ook “formidable”.

 

Dan vinden de eindkeuringen per ras plaats, om de beste hond per categorie aan te duiden. De resultaten van onze leden zullen door Dora in het clubblad vermeld worden.

 

De grote winnaar van onze groep en                                               BESTE FACE RASE

 is SAPHIR BLEU DE LOUBAJAC van Ann en Lieven en dat moet gevierd worden in onze kampplaats.

 

Daar aangekomen vinden wij Stan terug, ingedut, na een ganse dag waakhond te hebben gespeeld!

Helaas, mooie liedjes blijven niet eeuwig duren en wij keren terug naar het hotel voor een laatste overnachting.

 

 

Maandag 21 september:

 

’s Morgens, na het ontbijt, is het ogenblik gekomen om afscheid te nemen van de vele vrienden. Valiezen worden ingeladen en de een na de andere worden uitgewuifd.

Maar thuis toegekomen, worden wij per e.mail of GSM op de hoogte gehouden dat iedereen goed is thuisgekomen.

 

Farou en zijn baasjes Olga en Michel.